आज दुवै आँखा गुमाएँ …

{ Attachment brings suffering }

पत्रमित्र साथी,
हस्याङफस्याङ गर्दै बरालिएको जिन्दगीमा तिमीलाई जमेको माया !

तिमीलाई पत्र लेख्‍न बस्दा हातभन्दा बढी मन काँपिरहेको छ । अदृश्य मनको कम्पन कति ज्याद्रो हुन्छ, तिमी बुझ्छौ नि ? यो पत्र तिमीले स्वीकारै पो गर्ने हौ कि होइनौ, डर यत्ति छ । म बेठेगानामा त निशाना ताकिरहेको छुइनँ नि ? आजको समय पल-प्रतिपल रफ्तारमा छ, साइबर युगमा सूचना-सन्देशको प्रसारभन्दा तीव्र रूपमा परमाणु विस्तार र विरोधी स्वरको होड छ विश्वमा । यस्तोमा तिम्रो मन मात्रै स्थिर रहला भन्ने के ग्यारेन्टी ! तिमीभित्र चञ्चलताले जुरो उठाउँदो हो यदाकदा । यसै पनि हामी आधुनिक मान्छे यथास्थितिवादमा विश्वास गर्दैनौं अचेल । यसबीचमा तिम्रो चायादार कपालले विदेशको चिसोमा अझै चायाको च्यादर ओढे होलान् ( कि पायौ त्यहाँ प्रभावशाली सेम्पुको स्याहार ?), मेरो मनमा पनि टाँस्यो होला समयले असंवेदनशीलताको  पत्रे चट्टान । त्यो चट्टान च्यात्दै यति एउटा पत्रको भाका भए पनि तिमीसम्मन् भर्न खोज्दैछु । कोसौं पर रहेको परदेशमा बस्न पुगेकी नितान्त तिमीलाई मेरो भावनात्मक भुल्का ।

भुल्काको कुरा गर्दा भुल्का-भुल्का रगतको सिर्का छर्ने मेरो मुठीदार मुटुको कुरा सुनाउने व्यग्रता जाग्यो । तिमीसँगको भौतिक दूरीपछि मेरो मुटु कुनै बालकको हातमा पुगेको सलाइको डिब्बा बनेको छ, जसलाई त्यो बालकले खेल्ने नाममा यति जोडसाथ हल्लाएको छ – बढ्ता टङ्कारको कारण त्यसको चालसम्मको होश अब छैन मलाई । म जिउँदै त छु ? चिमोट्ने नङ पनि हिजो मात्रै काटिहालें । यो पिरो मुटु कति पोल्छ भने, मानौं तन्दुरी ढावामा प्रतिपल सेकिइराख्‍ने तावामा छुटेको रोटीको टुक्रा यही मुटु हो !

“हजुर, अरु सब ठीक छ निऽऽ ?”, हल्का लेघ्रो ताने जस्तो तिम्रो चिरबिर बोलीको एउटा केस्रा यतैकतै अलमलिएको छ, अझै यो सहरमा । सहरको किनारमा बसेर म आवाजहरूको बाढीमा तिम्रो त्यो आवाजलाई बेलाबेला केलाउँछु र त्यसमै अल्झिन्छु । अनि त म आफूलाई नै केलाएर झिक्नुपर्ने स्थितिमा हराइसक्दो रहेछु । “म ठीक छु प्यारी !”, यो जवाफ दिने ठीकठाक अवस्था पनि मेरो रहँदैन । यो सहरमा अचेल हिउँद यामको कारण मात्र घाम नलागेको होइन, सूर्यमूखी फूल बगैंचाबाट निमोठिएर कतै अन्तै पुगेको छ !

यताको घाम उता सूर्यमुखीको बस्तीतिर बसाइँ सर्‍यो कि ?

तिमीसँगको छोटो समयको सङ्गत, मैले जिन्दगीको लामो र गम्भीर पाठ पढें यसबीचमा । आत्मीयताको लागि भौतारिंदा मान्छेले सबै साँध-सिमाना नाघ्नुपर्ने स्थिति किन आउँदो रहेछ ? एकबारको जिन्दगीमा मान्छेले खुसीसाथ जिउने चाहनामा निचोरिएको मुटु कति मरेतुल्य भएर तपक्क आँखाको किश्तीमा सजाउने रहेछ ?  र सबभन्दा ठूलो कुरा, सुख-सुविधाप्रतिको दौडाहा चल्ने आजको जमाना पनि मान्छेमा मान्छे मात्र भएर बाँच्ने भोक कति रहेछ ? उफ् ! भतभती भयो छाती ।

तिमी केटी, म केटा । भेटघाटको आरम्भिक समयमा आपसको अपरिचय तोड्न कम्ता मुश्किल परेन । बोल्न नखोज्दा-नखोज्दै, नसक्दा-नसक्दै बोलियो कि, बोल्दा बोल्दै बोल्न सकिएन, जोर रिबन भएर हामी सम्बन्ध नामको चुल्ठोमा बाटिएछौं । थाहा पाउँदा खोल्नै नसक्नै गरी गाँठो परिसकेछ त्यो रिबनमा । छुट्ने बेलामा बिदाइको हात हल्लाउने तर्खर गर्दा पो हात उठ्यो, हल्लियो पनि । मन भने नराम्ररी थला परेछ । यसको औषधि सात समुद्रपारिकी तिमी नै हो भन्दै प्रेस्क्रिप्सन बनेर आऊ पनि भन्न नसक्ने परिबन्दमा म छु । परिबन्द कस्तो हुन्छ भन्ने कुरा आतंकवादीको चपेटामा परेको कुनै निरीह परदेशी वा छोरो बेपत्ता भएर ईश्वरको पूकारामा दिनानुदिन हृदय भष्म बनाइरहेकी आमालाई सोध्नुपर्दैन । तिमीलाई नै सोध्छु म प्यारी, कस्तो हुन्छ परिबन्द, विवशता ? त्यसको जवाफ स्वयम् तिम्रो जीवन हो यतिबेलाको, म यसको छटपटी देखिरहेछु र आफैं पनि झन् छटपटाइरहेछु । मन करप्प निमोठेर वियोगको सौगात एकापसलाई विनिमय गर्ने २१औं शताब्दीका हतभागी जोडी हाम्रै हो ।

मैले तिम्रो नाम रुचि राखेको थिएँ, रुचि अर्थात् मेरो चाहनाको अर्थमा । मैले मात्र मनैमन चिन्ने र अरूको हेराइबाट तिम्रो पहिचान लुकाउने खोल थियो त्यो नाम । यही खोलको रक्षाकवचमा हाम्रो प्रेमको पालुवा लागेछ । तिम्रो नामिक चिनारीमा सीमित तिमीप्रतिको मेरो रुचि झन्-झन् एकतमासको ध्याउन्नमा परिणत हुँदै गयो र सामाजिक मर्यादाको किल्ला भत्काउँदै मैले दुवैको साझा घरको कल्पनासम्म गरेँ । तिम्रो बिदाइसँगै आज त्यो घर भासिएको छ कहिले नबन्ने गरी  । रामऽऽ ! कसरी पो बनाएछन् हाम्रा बाजे र बाहरूले घर !! चानचुने काम रहेनछ घर निर्माण । गृहस्थी जीवन झन् कति आङ सेकाउने खालको होला हे दैव !

माघ महिना लागेर पनि मध्य माघतिर समय बढिसकेछ । मैले भने पुस महिनामा थिग्रिराखेको क्यालेन्डर पल्टाउनुपर्ने मेसो नै पाइनछु । हुन त, जिन्दगी नै उही पुरानै पृष्ठमा लडेको छ भने क्यालेन्डर पल्टाउनु-नपल्टाउनुले मात्र के अर्थ राख्छ र ? तैपनि पल्टाएँ, म त अझै तिमीसँगैको दिनहरूमा अल्झिएको रहेछु ।

मलाई नफुकाई आफू मात्रै फाटेर कहाँ पुग्यौ एक्लै ? कि त सुनकेस्री रानीलाई हरण गरे जस्तै कुन राक्षसले लग्यो तिमीलाई सुदूर देशमा ?

'”हामी त आखिरमा बटुवा त हौं, केहीबेरका यात्री”, झोंकाझोंकी चलेको बेला यस्तै कुराले म घुर्क्याउँथें तिमीलाई । ताकि तिमीले त्यस्तो होइन, हामी त सधैंका सहयात्री पो हौं भनिदिन्छ्यौ कि भन्ने आशले । सोइपरी मेरै अपेक्षा बुझेर तिमी प्रेमले बोल्थ्यौ उस्तै नम्र वचनमा । तर आखिरमा हामी बटुवा नै भयौं । खासमा म निख्खर बटुवा । तिमी खोलापारि पुग्यौ, वारि म यायावर जीवनमा चलमलाइरहेछु । पछि कुनै समयमा चिठीपत्रको इतिहास कसैले बनाएछ भने मलाई सस्तो भावुकता वा रुन्चे प्रलाप प्रकट गर्ने पत्र लेखक भनी टिप्पणी गर्ला । रुन्चे प्रलाप नै हो यो । मान्छेको जीवनको आधा पाटो आँसुले भिजेको सत्यलाई म बायाँ कोल्टे सुतेर कसरी छोपूँ ? यो त ह्वाङ्गै छ !

जिन्दगीमा कुनै प्रतियोगितामा सामेल छुइनँ म । थाहा पाएसम्म बाल्यकालदेखि नै प्रतियोगिता-प्रतिस्पर्धादेखि टाढै बसें । पराजयको डरले होइन, कुनै न कुनै रेशको बहानामा नाटकको पात्र नबन्ने सोचका कारण । तिम्रो पछि पनि त म कहाँ कुदेँ र ? खासमा हामी समानान्तर रफ्तारमा थियौं, र त एक-आपसलाई भेट्यौं । तर आज प्रतियोगिताको हिसाबले हेर्दा म रेशमा निकै पछाडि छुटेको धावक हुँ, जसलाई धपेडीले रगत बान्ता हुने गरी खोकी लागेको छ र बाटोमा रङ भर्दै भए पनि ऊ पाइला लतारिरहेको छ । यो रङ तिम्रो लागि मेरो नामको सिन्दूर तुल्याउन सकेको भए कुनै रक्तदान गरेभन्दा निकै पुन्यको काम हुन्थ्यो होला । अब त्यो पुन्य यो जुनीमै सम्भव छैन प्यारी । र झन् महादु:खको कुरो- अर्को जुनीको कुनै विश्वास छैन । यही जुनीमा पल्लो घरको नखुलेको झ्याल अर्को जुनीसम्म पुग्दा सामसुम भित्ता मात्र हुने हो कि !?

यस्तै बेटुङ्गोको अड्कलबाजी छ र नै जिन्दगीमा जिज्ञासा र चाख भरिएको होला । म पनि कुनै मोडमा तिम्रो सजीव छाया देख्‍न पाउने चाखले बाँच्नेछु । बाँच्न पनि रुँदै बाँच्न मान्छेलाई दैवले जन्मैदेखि थमाएको अभिभारा हो कि ? यस्तै लाग्छ । शिशु बेलामा च्याँहा-च्याँहा आलाप भर्ने कलाकार आजीवन कुनै न कुनै बहानामा आलाप तानिरहन्छ । मान्छेहरू रोएर पीडा हल्का पार्ने कुरा गर्छन् । मैले पनि गरें प्रयास । तर अन्तरमा कता गाडिएको खिल, शूल आँसुसँग कहाँ बग्दो रहेछ र ! बरु पानी सकिएको कुवा जस्तै आँसु पोखिएपछिको आँखा मरुभूमि बन्छ । मरुभूमि राम्रो कुरो होइन, मरुभूमिमा सागर हुन्छ भने दु:खको सागर मात्र हुन्छ । तिमीले त्यस्तो सागरमा कहिल्यै हुनु नपरोस् ।

टाढाटाढै वारि र पारि हेराहेर गर्दा न अपेक्षा, न सहयात्राको सोच, न त सपनाकै युगल उडानको कुरा । जसै निकटतामा बाँधिन थालिन्छ, व्यथाको राग छुट्छ । यस्तै अवस्थामा छौं हामी । निकटता भुल हो भन्ने निष्कर्ष अहिले निकाल्ने हो भने आगामी समयमा भावी पुस्ताले सबै कुरामा मानक नै बदलिदेला । समग्र मिलनका कुरा, आपसी सहमति, वल्लो गाउँ र पल्लो गाउँबीचको पुल नै गलत हो भन्ने लाग्ला उनीहरूलाई । किन टुङ्गिन्छ निकटता एउटा दुखाइमा ? किन आत्मीयताको कोमल फुलले बिछोडको भविष्यफल पनि साथै सिउरेर ल्याउँछ ?

यी कुरा सोचिरहँदा केही दिन भयो, मैले केही देख्‍न सकेको छैन । म एकदम अन्धो भएको छु ।

आज दुवै आँखा गुमाएँ
आँसुको जो चश्मा लगाएँ …

अहिले आँसुले पुरिएको आँखाले आगामी दिनमा तिम्रो नयाँ जीवनको खुसी देख्‍न पाउने आशा छँदैछ । मुहारभरि सीमित तिम्रो हाँसो मनसम्म पुगोस् । जीवनमा एउटा मान्छेले पत्रमित्रको प्रेम वियोगमा आँसुको दह बनायो भनेर त्यसमा डुबिनराख्‍नू ।

बाँकी अर्को पत्रमा ।

उही तिम्रो बटुवा ।